EVA en DAVID zoeken het ver …

Hello,

Hier zitten we dan, terug in Belgixeb. Geen stress meer om bussen te halen, geen angst meer bestolen te worden, geen schrik meer je voeten om te slaan…. zaalig. Yeh right.
Om deze weblog toch een afgerond geheel te maken toch nog even vertellen wat we de laatste dagen daar uitgehaald hebben.
Na drie dagen Colca Canyon zijn we cultureel gaan wezen in Arequipa. Op het programma twee kloosters. Het eerste was het Sint Catalina klooster, een echte aanrader. Voor ons xe9xe9n van de mooiste gebouwen complexen op onze trip. Het tweede, het Ricoletta klooster, was veel kleiner en viel eigenlijk wat tegen in vergelijking met wat we in het eerste te zien kregen.
Amai da’s serieus wennen zo’n azerty na al dat quertygedoe.
‘s Avonds begon het tot ons door te dringen dat het einde stilaan in zicht begon te komen, wat van ons laatste avondmaal in Arequipa een eerder stille, sombere bedoening maakte. Veel tijd om triest te zijn hadden we gelukkig niet want diezelfde avond gingen we de bus op richting Nazca. In Nazca (om 5 uur in de morgen) werden we overrompeld door mannen en vrouwen die ons hotels, vliegtuigtickets, dagtrips… wilden verkopen. Maar ondertussen kennen we dat gedoe al en … zijn we uiteindelijk met iemand meegegaan. Deze keer geen probleem, gelukkig.
Eerst een tweetal uurtjes geslapen en dan het stad in om bij aan aantal reisboeren binnen te vallen en te kijken wat Nazca, buiten de bekende lijnen, zo allemaal te bieden heeft. Die voormiddag hebben we een aantal indrukwekkende aquaducten bezocht en een oude incaruxefne en in de namiddag zijn we naar een oude begraafplaats en een pottenbakkerij gegaan. Meer zat er voor ons niet in, in Nazca want de dag er na vertrokken we al naar Lima.
Na 7 uur bus zijn we rond de middag in Lima geraakt en zijn we bij een ongelooflijk sympatieke taxichauffeur in de taxi gesprongen, die ons naar een vree goe hotelletje gebrach heeft. Lima viel bij het eerste gezicht bij ons nogal in de smaak, ondanks de vele slechte dingen die we ervan gehoord en gelezen hadden. Die middag hebben we wat rondgehangen op de plaza en gewindowshopt.
Om onze laatste dag te vieren zijn we ‘s avonds eerst naar de cinema geweest (raar maar waar, na drie maand bijna geen TV) en daarna lekker gaan eten en drinken.
De laatste dag hadden we gereserveerd om souveniers te kopen, omdat dat volgens mij beter was dan tijdens de reis veel te kopen: je moet dat dan heel de tijd meesleuren… NIET DOEN.
Lima heeft de onnozelste artisanale markt van heel Zuid-Amerika en de frustratie was dan ook behoorlijk groot toen we dat ontdekten.
Tegen 4 uur namen we dan uiteindelijk ….. een taxi richting luchthaven (hij had duidelijk te veel racespelletjes gespeeld en dacht van zichzelf een echte bink te zijn) waar we te horen kregen dat we twee uur vertraging hadden, peuh. Maar gezien we hier in Z-Amerika zijn konden we er nog wel wat begrip voor opbrengen.

Wachten, wachten…vliegen…spurten….vliegen….landen…thuis.
Bedankt voor de vele reacties en het aandachtig volgen van onze avontuurtjes….

ciao,

Eva en David

Ola,

Eva en David krijgen er maar niet genoeg van. Ze komen een tweetal uurtjes later thuis. Klik hier voor de laatste informatie !

En hier voor de ‘Informacion de Vuelos ‘ van de luchthaven JORGE CHAVEZ van LIMA. Het vluchtnummer is IB6652.

Arrivals in Madrid: hier. Vluchtnummer: IB6652

Aankomsten in Brussel: voila. Vluchtnummer: IB7792

daaag !

Liefste Eva en David,

Komen jullie terug naar huis ? Indien ja: er zijn volgende week tickets en een vlucht gereserveerd. Klik hier voor alle informatie. Ik zal daar eenzaam en duimdraaiend op jullie staan wachten. In Brussels, Brussels National.

Cheetah

Goeiendag,

Na ons tripje naar Machu Picchu hebben we ons toegelegd op de culturele kant van Cusco. Die mannen hebben hier een systeem van een ‘kaart’ (grote van een A4) waar je een aantal musea kunt mee bezoeken maar dan andere weer niet, allee een gezooi van je welste. Uiteindelijk toch zo’n ding gekocht en cultureel gaan wezen he. De musea waren echt niet de moeite dus waren we in een uur of twee rond.
Exe9n van de dingen die ik zeker nog wou doen was raften. Eva ging aanvankelijk niet mee gaan maar uiteindelijk heb ik haar toch kunnen overtuigen.
Zodoende ging het de volgende dag richting rivier Urubamba. Ze hadden ons gezegd dat de ‘rapids’ klasse 2 en 3+ hadden. Geen idee wat dat betekende, toch in die boot gestapt en bootje varen. Het moet gezegd: klasse 3+ doen het hart menig slagen overslaan.

Die avond de bus in riching Puno waar we volgens planning al eerder hadden moeten geweest zijn. Redelijk groggy van het raften mocht het geen probleem zijn om de nacht al slapend door te brengen, ware het niet dat de chauffage in de bus niet werkte en het dan ook lichtjes begon te vriezen in de bus. Gezien onze slaapzak nog in de koffer zat kwam er van slapen niet veel in huis.
Moe en onderkoeld toch in Puno geraakt en met een wildvreemde, die ons in de bus had aangeklampt, mee naar zijn hotel gegaan. Bed in en weer op temperatuur komen.
De volgende dag (namiddag) wat in Puno rongelopen en een trip voor twee dagen op het Titikakameer geboekt.

De eerste dag op het meer ging richting de Uros eilanden, enorm toeristische drijvende eilanden. Het bezoek duurt niet langer dan 1,5 uur want we moesten nog naar Amantani (3 uur verder). Op Amantani werden we door een vijftien-tal vrouwen, in traditionele klederdracht, opgewacht. In groepjes van 2-3 personen werden we onder de vrouwen verdeeld en door hen naar huis meegenomen. Eva en ik zaten bij een klein gezinnetje (man, vrouw dochter en zoon). Het jongetje bleek uitstekend dienst te doen als ijsbreker toen hij zijn schoolschriftjes uithaalde en Eva allerlei liederen begon toe te zingen.
Na het middageten hadden we afspraak in ‘el stadion’ (het enige stukje plat op het eiland dat dienst deed als voetbalveld) met de groep om samen de berg (pachapata) van het eiland te beklimmen. Het was een wondermooie zonsondergang ….
Die avond gebeurde iets dat Eva nog ik in de hand hadden. Na het avondeten, opnieuw in familieverband, werden we in traditionele klederdracht gepropt en moesten we naar ‘el saloon?’ gaan om samen met de andere verklede toeristen en hun gezinnen te gaan dansen. Een half uur hebben we het daar volgehouden. Dit was ‘erover’.
De volgende dag lekker ontbeten bij ons gezinnetje en terug de boot op richting Taquile. Taquile bleek een veel groener eiland met een enorm grappige mutsentraditie. Afhankelijk van de kleur van de muts en de richting kan worden afgeleid of iemand goed of slecht gezind is, getrouwd of niet getrouwd, …
Na het middageten terug de boot op richting Puno (3 uur).
De volgende morgen de bus op richting Arequipa. Opnieuw bleek de rit niet mee te zitten. Deze keer speelde de temperatuur ons geen parten maar de chauffeur des te meer. Een regelrechte gek.
Maar we leven nog …
De rest van de dag rondgelopen in Arequipa en een trekking in de Colca canyon gereserveerd voor de dag erop. We waren wel eens benieuwd wat er deze keer ging mislopen… niet komen opdagen…eva haar voet…bestolen worden… .

Rond 5:30 s’morgens stond onze gids David (een half uur te vroeg) aan onze kamer om samen met ons naar Cabanaconda af te zakken (of te stijgen liever). Na 6 uur bus toch aan de wandeling van 5 uur begonnen. Onze gids bleek een bere-interessante tiep te zijn die op al onze vragen een antwoord wist te verzinnen en ons verschrikkelijk veel over de fauna en flora van de streek heeft bijgebracht. De wandeling was op zich niet zo zwaar en Eva haar voet hield stand.

De volgende dag moesten we maar 4 uur wandelen met als eindpunt ‘el paradisio’. Dit was, de naam zegt het zelf, een klein oase in het dal van de canyon. Zwembad, watervalletje, zonnetje, pintje, …. hmmmm.
Na het avondeten direct bed in want we moesten er om 2:45 al uit voor de klim uit de canyon (2100 – 3300 m). Gewapend met zaklamp en een hoop kleren (het koelt daar nogal af) aan de ‘nachtwake’ begonnen. Het bleek vlotjes te lopen en rond 5:30 zaten we al aan de ontbijttafel in Copacabana.

Na het ontbijt de bus op richting ‘Cruz del Condor’. Naar het schijnt zouden hier tussen 7 en 9 verschrikkelijk veel condors (spanwijdte 3 m) op angstaanjagend korte afstand rond je komen vliegen. Het eerste half uur geen condors gezien maar toen begon het schouwspel. We konden ze bijna aanraken, echt nie vo te zxe8vern.
Daarna terug de bus op terug naar Arequipa. Alletwee met een volle blaas en een onverharde weg, nie vo te lachn.
Morgen gaan we Arequipa bezoeken en dan gaat het richting Nazca. Jammer genoeg resten er ons slechts 4 dagen, snif …. .

groetjes,

Ja de foto’s zijn goed aangekomen ! Bekijk een selectie van de bijna 900 foto’s onder de rubriek ‘Foto’s’ bij de links.
Klik op ‘Foto’s : NIEUW !!!! ‘

Hola,

Wij hebben juist 2 dagen Titecaca erop zitten. Mooi weer en bij een heel tof gezinnetje geslapen.
Wat ik eigenlijk wou vragen is of je de tweede reeks foto’s al ontvangen
hebt. We hebben ze vorige week maandag opgestuurd en het zou een hele
opluchting zijn moesten die een dezer dagen toekomen.
Morgen gaan we voor 3 dagen de Colca Canyon in.
Tot dan en de groeten thuis,

D en E
vanuit Arequipa

hey maatjes,

We zijn vanmorgenvroeg met de bus van Cusco toegekomen in Puno, amaai wat
een nacht! Het was berekoud! Ik had mn jas nog aan, vietje alleen zn flees,
we hebben elkaar moeten warm wrijven! Vanmiddag gaan we een tour boeken voor
een tweedaagse naar de eilanden met een overnachting op het eiland Amantani
en gaan we eens die boot opzoeken die uit engeland komt als het lukt.
In Bolivia wordt het alleen maar erger heb ik gisteren gezien int het nieuws
hier. Er is al een dode gevallen in La Paz. Best dat we daar nog weggeraakt
zijn! Eergisteren hebben we trouwens het Iers koppel weer teruggezien in
Cusco. Ze hebben ook nog die zaterdag een vlucht kunnen boeken naar Juliaca.
‘t Was wel een militaire vlucht voor 220 dollar!! Ze hebben hun wel verteld
dat het het tweede vliegtuig van de president was! Enfin, ze waren in elk
geval heel blij er weg te zijn, en dat kan ik geloven ook want gisteren
zeiden ze nog int nieuws ook dat er geen brandstof en geen eten meer is op
de luchthaven en dat er heel veel mensen vastzitten. Vanuit Peru
repatriexebren ze zelfs mensen.
En nu de vraagjes! (door Cheetah) ‘t zijn wel moeilijke vind ik!
-vliegtuigtickets? ja, moeten we 72 u voordien bevestigen. Als we
terugwillen natuurlijk e
-mijn schoenen zijn super! ben er zeer content van, een aanrader! mn voet is
trouwens ook al heel wat beter. Vietje heeft zn superlompe bergbottinen
waarmee hij zo stoefte voor de reis (dat ze onverslijtbaar waren enzo) al
lang ingeruild voor een veel lichter exemplaar van timberland (na Torres del
Paine) Zn oude exemplaren hadden mondjes gekregen (zool die loskomt
voorraan) en hij heeft ze onder het bed laten staan in Punta Arenas .
Van zn nieuwe exemplaar is hij trouwens ook heel content en ze zijn in daim, dus gemakkelijk op afstand te houden voor de vele schoenkuisers.
-hoop dat ik wat meer zal kunnen relativeren. weet dat ik me nog meer zal
ergeren aan de hushhush in ons land (nooit geen tijd hebben, ook niet in je
vrije tijd) en aan de van 8h tot 17h routine, jakkes. zou het kunnen dan ben
ik binnen een maand weer weg of begin ik iets in de toeristische
sector…wil zeker ooit iets op mezelf beginnen…In elk geval, Vietje en ik
hebben elkaar al beloofd dat het niet bij deze ene reis zal blijven.
-waarnaartoe? daar zijn we nog niet uit! ik wil wel Midden Amerika leren
kennen en Afrika, gisteren zeiden we dat we Japan ook wel heel graag eens
zouden zien, daaar moet ook architectuur heel interessant zijn, Azie is ook een
heel andere wereld. Een ding zijn we zeker: Australie staat als laatste op
ons lijstje…
- weet niet of we nog mensen zullen zien of contact zullen houden, misschien met
Manuela die ook van Santa Fe is. Ze is trouwens Noel en Kristof eens gaan
opzoeken met fotos van ons, alhoewel ze Noel niet persoonlijk kende. Maar nu
werkt en woont ze wel in de USA, maar misschien als ze naar Belgie komt of wij
naar daar zouden gaan dat we elkaar wel opzoeken denk ik. Idem met haar Columbiaanse
vriendin Sylvie. Als we naar daar reizen moeten we haar contacteren heeft ze
gezworen. Idem met Tracy, de Canadese en idem zeer joviaal. En zo kan ik wel
nog een paar mensen opnoemen. Maar contact houden zal vooral ivm reizen zijn
weet ik.
-heb de coloniale stijl van de Spanjaarden wel wat beter leren kennen.
Architectuur of bouwen heeft me hier ook verbaasd in negatieve zin. Het
steekt hier niet zo nauw. Een spleet tussen ramen is normaal, een kamer waar
je tussen spleten in het plafond de lucht ziet is ook normaal. Badkamers
zijn altijd heel economisch, er hangt een douchekop aan de muur ( water
wordt verwarmd met electriciteit in de douchekop, levensgevaarlijk) en een
afvoerputje in de vloer maar lavabo en toilet staan er juist op dus alles wordt
nat.
Bouwen in adobe, met houten dakjes met blaadjes op is ook nieuw voor me.
Wat echt voor de meeste bewondering heeft gezorgd zijn de incaruines
natuurlijk. De puurheid van het materiaal bij de tempels en paleizen. Alleen
steen en zonder mortel op elkaar geplaatst en vooral hun inplanting in het
landschap vind ik subliem! (Macchu Picchu). Het zijn echte
landschapsarchitecten die hun gebouwen zeer logisch inplanten.
- Naar Bolivia en Chili zou ik zeker nog eens terugwillen om meer te
bezoeken, van Peru kan ik dat nog niet zeggen. Kan niet echt een streek
noemen waar ik zou kunnen aarden, zou jullie ook niet kunnen missen e.
- de laatste tijd echt wat minder goed en te weinig geslapen. (2 slapeloze
taxinachten in La Paz, dan weer om 4h op voor vliegtuig, dan om 7h op, dan
weer om 4h voor de trekking en niemand die kwam opdagen, dan weer om 5h voor
zonsopgang in Macchu Picchu, dan weer om 5h voor de trein terug van Aquas
Calientes naar Ollantaytambo, dan 8h om te gaan raften en nu een slaaploze
nacht op een te koude bus. Hebben wel bij aankomst in hostal wat geslapen.)
niet te goed dus.
-nee, nog geen kleren weggeven, wel al kwijtgespeeld. Ge hebt dat ook niet
op overschot bij e als je ergens wandelt. Maar centjes of zeker snoepen
geven we ook nie aan mensen die aan je mouw trekken. ‘t zijn er hier zodanig
veel dat je niet aan iedereen kunt geven. Heb gisteren in de bus wel een
centje gegeven aan een jongetje die kwam zingen, kon het echt niet meer aan
maar tis echt hard om hier heel de tijd nee te zeggen. Zou wel graag mn kleren die
ik hier nu heel de tijd gedragen heb weggeven in Lima just voor we vertrekken, maar weet nog nie goed hoe we dat moeten doen.
-soms geven we wel eens een fooi, vooral dan in de minder toeristische
dingen, maar ook nie altijd, we zijn wij ook nie van de rijksten e! en soms
staat er servicio inbegrepen. Aan de gidsen geven we meestal wel een fooi!
en aan Domi, Julio, Mario en de kruiwagenman van de Chorotrek hebben we een
grote fooi gegeven.
-pisco sour, ja nie mis, alhoewel ze soms kan tegenvallen indien slecht
gemaakt, maar een gewone pint gaat er nog altijd wel gemakkelijer in (vooral
bij vietje dan). Ikzelf ben wel een fan van de inkacola!
-nee, dat we laten aan de mensen van hier over! alhoewel, vietje heeft al
reuzedrumstokken bemachtigd. In Lima wil hij zien voor een gitaar.
- en ja, we komen wel terug, ook al zouden we ook wel voor een halfje willen
blijven::::

tot gauw! veel liefs,
eva en viet

Jieha,

We zijn dus inderdaad veilig en wel in Peru geraakt. Door de gebeurtenissen in Bolivie hebben we onze reisplannen een beetje moeten aanpassen, maar het ziet er naar uit dat we niets zullen moeten overslaan, tot nu toe toch. Peru is nu ook weer niet het stabielste land, maar voorlopig ziet het er niet naar uit dat er hier ook opstanden zullen losbreken, ‘hout vasthouden’.

Goed, op de luchthaven van Cusco werden we opgewacht door een horde taxichauffeurs, maar ondertussen doorwinterde toeristen als we zijn, lieten we die, in dit geval, rechts liggen en stapten we rustig verder. Toen werden we plots aangesproken door een ‘transfer de touristas’ die samen met ons naar de hostel zou gaan. Ik vertrouwde het zaakje niet echt maar hij was in het bezit van de nodige papieren, dus samen met hem in de taxi richting hostel. Tijdens de rit stelde hij (zijn naam was Carlos) voor om toch eerst een ander hostel aan te doen en als het niet echt ons ding was zouden we naar hetgeen gaan dat we uitgezocht hadden in onze lonely planet. Uiteindelijk toch voor zijn hostel gekozen, ‘Rey David’. Ik moet toegeven de naam zal er ook wel toe gedaan hebben.
Uiteindelijk bleek hij voor een reisagentschap te werken en stelde hij het ganse gamma voor aan ons. Eigenlijk best gemakkelijk, zo moesten we zelf niet meer op zoek gaan. Uiteindelijk een daguitstap geboekt voor de dag erna naar de ‘sacred valley’.
Zodoende zijn we de zondag opgepikt door een bus vol toeristen en naar een aantal oude Inca-ruines gereden. Echt wel de moeite, die Inca’s (eigenlijk waren het geen Inca’s maar Quechua’s)waren echt geen onnozelaars.
s’ Avonds terug naar de ‘officina’ om de incatrail (niet dxe9 incatrail, want die is al volboekt tot september) maar een alternatieve die volgens de lp veel mooier is, vast te leggen en vroeg in bed want ze zouden ons om 4:45 komen ophalen aan ons hostel.
Wij dus tegen 4 uur opgestaan en wachten hxe9 …. 5:00 ….. 6:00 ….. 7:00 ….. niets, niets, niets.
Ondertussen al een aantal keer proberen bellen naar ‘de Carlos’, maar het nummer bleek niet te kloppen. De officina bleek nog niet open en er nam daar natuurlijk ook niemand op.
We dachten ondertussen echt dat we zwaar in de zak gezet waren … paniek, want we hadden alles al betaald (360 dollar).
Uiteindelijk zijn we gaan rondwandelen in een straal van 200 meter rond de officina, wachten … wachten … en zot worden hxe9. Uiteindelijk om 9:30 in de officina binnengestapt en de situatie uitgelegd (we hadden afgesproken dat Eva het woord zou voeren want ikke was iets te opgefokt).
Eerst probeerden ze ons nog op een taxi te steken want we konden de anderen nog inhalen volgens hen, de onnozelaars. Na 10 minuten zagen ze in dat er geen doen was aan die twee gebelgde Belgen en we kregen ons geld terug. Oef.
Wij terug naar de hostel (Rey David, moest de naam je ontglipt zijn) en nadenken, want we hadden opeens een zee van tijd, gezien we de incatrail niet meer zagen zitten. Na vijf minuten stonden die twee van de officina daar terug hxe9, en maar excuses aanbieden, en dat het de eerste keer was, en dat we iets uit hun gamma mochten kiezen voor niets, ahaaaaaa das klappen.
We zijn die middag dus voor niets gaan paardrijden terwijl zij onze trip naar Machu Picchu aan het klaarstomen waren (die moesten we wel zelf betalen, maar het was niet echt duur naar wat we van anderen al gehoord hadden). ‘s Avonds met de taxi naar het treinstation gebracht, waar er iemand klaarstond met onze tickets. Decadentie alom … maar best gemakkelijk.

In Aguas Callientes (laatste dorpje voor Machu Picchu, 8km ver en 900 m lager) stond er dan weer iemand op ons te wachten om ons te begeleiden naar ons Hotel, het begon er een beetje vanaf te druipen.
De dag erna om vijf uur uit de veren want we onze gids kwam ons om 6 uur halen om de eerste bus naar MP te nemen voor de zonsopgang (die eigenlijk om 5 uur begint, maar allee).

Na het bezoek aan de ruines, die echt wel ferm zijn, konden we het toch niet laten om de Huanay Picchu (de steile spits van Machu Picchu site) te beklimmen. We moesten toch een beetje incatrailen niewoar. Het was een leuke, maar verschrikkelijk lastige wandeling, temeer omdat we, in plaats van gewoon terug te wandelen vanop de top, doorgewandeld zijn richting een andere tempel (de la luna).

Uiteindelijk zijn we dan nog verder afgedaald naar naar Aguas Callientes alwaar we ons te goed gedaan hebben aan de warmwaterbaden, zaaaaalig.
Weeral vroeg in bed want deze morgen vertrok onze trein om 5:45. Nu zijn we net terug in Cusco en deze middag gaan we de stad een beetje verkennen, want daar hebben we eigenlijk nog geen tijd voor gehad.

ciao

David en Eva zijn veilig geland in Cusco. Een taxichauffeur met radioverbinding heeft hen met de hulp van collega’s midden in de nacht naar de luchthaven kunnen brengen. Op de luchthaven zijn ze ook de Ieren tegen het lijf gelopen die ze ontmoet hadden in Rurrenabaque en de pampas. Zij moesten nog een paar dagen wachten voor een vlucht.

Groeten,